برای پرورش این آبزی می‌توان از سیستم‌های مختلفی استفاده کرد:
استخرهای خاکی: متداول‌ترین و اقتصادی‌ترین روش هستند. این استخرها شرایطی شبیه به زیستگاه طبیعی ایجاد می‌کنند و بستر خاکی آن‌ها امکان حفر لانه را به شاه‌میگو می‌دهد.
استخرهای بتنی و فایبرگلاس: بیشتر برای مراحل نوزادگاهی (نرسری)، قرنطینه یا سیستم‌های متراکم مداربسته (RAS) استفاده می‌شوند. کنترل کیفیت آب در این سیستم‌ها بسیار دقیق‌تر است.
اصول کلیدی در طراحی استخر
برای اجرای یک سیستم موفق، رعایت استانداردهای زیر الزامی است:
شیب و عمق استخر: عمق مناسب استخر معمولاً بین ۱ تا ۱.۵ متر در نظر گرفته می‌شود. شیب‌بندی کف باید به گونه‌ای باشد که تخلیه کامل آب و جمع‌آوری فضولات به راحتی انجام شود.
طراحی پناهگاه (مخفیگاه): مهم‌ترین عامل در طراحی استخر شاه‌میگو، تعبیه پناهگاه‌های کافی است. استفاده از لوله‌های پی‌وی‌سی (PVC)، سفال، آجرک‌های سوراخ‌دار و تورهای پلاستیکی باعث می‌شود شاه‌میگوها در زمان پوست‌اندازی (که بسیار آسیب‌پذیر هستند) از حمله سایرین در امان بمانند.
سیستم هوادهی و تعویض آب: نصب دستگاه‌های هواده (مانند اسپلش یا هواده‌های پدلی) برای حفظ سطح اکسیژن محلول ضروری است. ورودی و خروجی آب باید به توری‌های محافظ مجهز باشند تا از فرار شاه‌میگوها و ورود شکارچیان جلوگیری شود.
آماده‌سازی بستر
پیش از آبگیری، بستر استخر خاکی باید آهک‌پاشی شود تا ضمن ضدعفونی شدن، PH آب و خاک تنظیم گردد. ایجاد پوشش گیاهی کنترل‌شده در لبه‌های استخر نیز می‌تواند به بهبود کیفیت محیط کمک کند.