مقدمه‌ای بر رژیم غذایی شاه‌میگو
تغذیه اصولی، اصلی‌ترین فاکتور در کاهش هزینه‌های تولید و افزایش سرعت رشد در مزارع آبزی‌پروری است. شاه‌میگوی دراز آب شیرین موجودی همه‌چیزخوار (Omnivore) و کف‌خوار است. در طبیعت، آن‌ها از گیاهان آبزی پوسیده، حشرات، کرم‌ها، حلزون‌ها و لاشه موجودات دیگر تغذیه می‌کنند.
تغذیه در مرحله لاروی و نوزادگاهی
لاروهای شاه‌میگو در روزهای ابتدایی از کیسه زرده خود تغذیه می‌کنند. پس از جذب کیسه زرده و اولین پوست‌اندازی، نیاز به پروتئین بالا دارند:
خوراک طبیعی: زئوپلانکتون‌ها، دافنی، و آرتمیا بهترین منابع پروتئینی زنده برای این مرحله هستند.
خوراک فرموله شده: استفاده از پلت‌های آغازین (Starter) با سایز بسیار ریز و میزان پروتئین حدود ۴۰ تا ۴۵ درصد برای رشد سریع نوزادان ضروری است.
جیره غذایی در مرحله رشد و بلوغ (Grow-out)
با بزرگتر شدن شاه‌میگوها، نیاز پروتئینی آن‌ها کمی کاهش یافته و نیاز به کربوهیدرات و کلسیم (برای ساخت پوسته جدید) افزایش می‌یابد.
پلت‌های تجاری اختصاصی: بهترین گزینه برای پرورش صنعتی، استفاده از پلت‌های ته‌نشین‌شونده (Sinking Pellets) با پروتئین حدود ۳۰ تا ۳۵ درصد است.
مکمل‌های غذایی: برای تامین کلسیم، می‌توان از صدف‌های خرد شده یا مکمل‌های معدنی در جیره استفاده کرد تا فرآیند پوست‌اندازی با موفقیت انجام شود.
غذاهای جایگزین: در استخرهای خاکی می‌توان از ضایعات کشاورزی، هویج، سیب‌زمینی پخته و غلات نیز به عنوان بخشی از جیره مکمل استفاده نمود.
زمان‌بندی و تکنیک‌های غذادهی
از آنجایی که شاه‌میگوها موجوداتی شب‌گرد هستند، بهترین زمان غذادهی هنگام غروب آفتاب و اوایل شب است. توزیع غذا باید به صورت یکنواخت در سراسر استخر (مخصوصاً در نزدیکی پناهگاه‌ها) انجام شود تا از تجمع شاه‌میگوها در یک نقطه و بروز درگیری و هم‌نوع‌خواری جلوگیری شود. بررسی روزانه سینی‌های غذادهی (Trep) برای پایش میزان مصرف و جلوگیری از انباشت و فساد غذای باقی‌مانده در کف استخر، اقدامی حیاتی در مدیریت تغذیه است.